18 Haziran 2016 Cumartesi

Vedalar da öğretir


dün meslek hayatımın en güzel vedalarından biri gerçekleşti. vaktinde derslerine girdiğim 10. ve 11. sınıf öğrencilerim 12. sınıf olmuşlardı. karne dağıtımı sonrası helalleşmek üzere sarılanlardan kimi gözyaşlarını tutamadı. kimi "sizi çok seviyorum." diyerek duygularını dile getirdi. kimi "zaten düğününüze de gelememiştim." diye hüznünü aktardı. bu duyguları hissetmek benim için çok önemliydi. zira insan bazı farkındalıklara sahip olmak için "görmeyi" ve "duymayı" istiyor mutlaka. hissettirmenin bir yolu bu duyu organlarının en az ikisini birlikte kullanmaktan geçiyor. 

aslında duyu organlarını işe ne kadar çok katarsak o kadar sağlıklı bir iletişim gerçekleşiyor. dün öğrendiğim işte buydu. 

birisine sadece sevgiyle bakmak yetersiz kalabiliyor çoğu zaman. günlük meşgaleler, stres, gaflet, teknolojik bağımlılıklar perdeleyebiliyor duygularımızı. işte burada tüm duyu organlarıyla konuşmak devreye giriyor. el okşayınca, tutunca, sırtı sıvazlayınca, üstelik dil de ona yardım ediyorsa, aktarıyorsa kalpten geçenleri ortaya muhteşem bir enerji çıkıyor.

bana bu duyguyu yoğun bir şekilde yaşatarak iletişim üzerine düşünmemi sağlayan öğrencilerime teşekkürler. Rabbim sayılarını arttırsın. amin. nice karne günlerine!


Hiç yorum yok:

Adem ile Havva

“Merhaba.” dedi kadın. Sesi yorgundu. Sair zamanlara göre daha boğuk ve zoraki çıkmıştı. Odadakiler kafa salladılar. Aralarında tar...